Ας κάνουμε μια άσκηση πολιτικής φαντασίας. Ας υποθέσουμε πως ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ήταν πολιτικός ισχυρών πεποιθήσεων και δεν πηγαινοφερόταν από επικοινωνιολόγους και δημοσκοπησάρχες...
Ας πάρουμε σαν αφετηρία την υπόθεση πως από το ξεκίνημα της θητείας του αποσαφήνιζε προς τα μέλη της κυβέρνησης του τον στόχο του. Να εμμείνει δηλ. σε μια σειρά από σαφείς πολιτικές αρχές. Από τις οποίες δεν είχε σκοπό να παρεκκλίνει ανεξάρτητα από πιέσεις, ξεσηκωμούς και αντιδράσεις. Και πως αντικειμενικός του προορισμός ήταν μια κοινωνία σεβασμού της έννομης τάξης, περιορισμού της κρατικής αυθαιρεσίας και ιδιοτέλειας, σεβασμού της ισονομίας των πολιτών, εμπέδωσης της πλήρους διαφάνειας, δραστικής μείωσης των δημοσίων ελλειμμάτων μέσω περικοπών στις δαπάνες κατά κύριο λόγο, ολοκληρωμένης απελευθέρωσης των αγορών, εκλακτισμού του δημοσίου από την λειτουργία της οικονομίας και από την επιχειρηματική δράση γενικότερα, την μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας, άρνηση αύξησης φόρων και την μετακίνηση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα.
Κοντολογής, θα ήταν ένας πρωθυπουργός με στοχεύσεις καθαρά νεοφιλελεύθερες επιδιώκοντας να δημιουργήσει μια κοινωνία υπεύθυνων για τις πράξεις τους πολιτών, με ανταγωνιστικούς θεσμούς και διαδικασίες στην παιδεία, στην υγεία, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, στην επιχειρηματική δράση, στην έρευνα, στην καινοτομία και στην τεχνολογία. Τι αποτελέσματα άραγε θα έφερνε μια τέτοια κυβέρνηση στα δημόσια πράγματα του τόπου ερεθίζοντας καίρια την Αριστερά, τις δημόσιες συντεχνίες, σημαντικούς εργολάβους και προμηθευτές αλλά και καλοβολεμένους «λαικούς» δεξιούς. Θα ήταν άραγε χειρότερη η καλύτερη από την πραγματική κυβερνητική εμπειρία που μας προσέφερε η τελευταία κυβέρνηση της ΝΔ;
Τι θα είχε λοιπόν πιθανότατα συμβεί; Κάτω από τις πανικόβλητες κραυγές μιάς απελπισμένης αριστεράς οι κεντρικές δομές του απηρχαιωμένου ελληνικού κρατισμού, που ουσιαστικά συντηρούν στο προσκήνιο τους παλιομοδίτικους αριστερούς μηχανισμούς, θα είχαν αρχίσει να συνθλίβονται. Με συνεπακόλουθες επιπτώσεις μάλλον ευδιάκριτες. Ο δημόσιος τομέας δεν θα είχε αυξηθεί και τα ελλείμματα δεν θα είχαν ξεφύγει. Ουδείς καινούργιος οργανισμός, επιτροπή, ινστιτούτο, κέντρο, δημόσια εταιρία, αρχή κλπ θα είχε δημιουργηθεί. Ετσι, το κράτος θα είχε 695 τουλάχιστον λιγότερους φορείς από τους σημερινούς, μια και τόσοι περίπου δημιουργήθηκαν στα χρόνια της ΝΔ.
Πρώτη δημοσίευση στο http://www.andrianopoulos.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου